Bugün denize bakarken uzun zaman sonra tekrar söyleyecek laf bulmayacak kendimi anlatamayacak ve boş olduğunu bilsem de iyiymiş gibi rol yapamayacak kadar yaralı hissettim kendimi. Arkadaşımın bir cümlesi getirdi beni bu hale kendinden kendi yaşadıklarını anlatıyordu o, yarama tuz basası falan da yoktu aslında ama dedi ki
"Keşke yaşamasaydım da diyemiyorum bu anları, evet sonrasında çok dağıldım üzüldüm acı çektim ama verdiği mutluluk da vardı... Ne olursa olsun sıfır yerine o mutlulukları yaşamış olmaktan mutlu olduğuma göre hala... Bilmiyorum tekrar atabilirim kendimi o girdaba... O duyguları yaşamamış olmak istemezdim..."
Kendimi biraz toparladığımda tek şey söyledim "Sakın" dedim, "Bu sözler kendi kendimizi ateşe atmadan önce söylediğimiz şeyler. Sonunu gördüm inan, yaşarken de daha kötü ne olabilir ki 'Zaten dipte değil miyim' diye diye daha dibi buluyor insan"
Kendini ateşlere atmak o kadar kolay ve bir yandan zevkli öte yandan heyecanlı ki kaptırıp bunu yapmak çok kolay, zoru yapıp zapt etmeli insan kendini galiba...
Şimdi bir iyileşme sürecinde olduğumu düşünüyorum ama bazen hayat bana başladığım yerde olduğumu hissettiriyor... Zaman da su gibi akıp gidiyor, biliyorum ki bundan 3-4 yıl sonra bu güne dönüp baktığımda geçirdiğim bu 5 ay için ne kadar boşa geçmiş diyeceğim üzüldüğüme hiç değdi mi diyeceğim... Keşke mantık gönüle söz geçirebilse...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder