Cok sey var aslinda soylenebilecek, yuzune vurulabilecek kanitlar ve bir suru isyan belki... Ama...
Insan bazen neden susar? Sadece incitmemek icin mi? Yoksa gunun birinde inanmis gibi gozukmenin isine gelecegini mi dusunur? Burda da mi benciliz acaba? Bencilligimize sevgiden acima duygusundan kisveler mi giydiriyoruz?
Bugun ona inanmadigimi inanmamaktan otesi yalan soyledigine dair delilleri ortaya koyarsam gerilen ipler yarin kopar korkusuyla bencil duygularla; o biraz daha hayatimizi suslesin diye susup; sonra da bencilligimize 'kiyamadigimdan, uzmek istemiyorum, utanmasin...' gibi sevgiden sefkat kisvelerini yalandan mi giydiriyoruz
Daha ilginci de su; acaba sonra bu samimiyetsizligimize kendimiz de mi inaniyoruz? Ben onun herseyine ragmen sevmistim onu derken, ben onu susacak kadar seviyordum derken, o kadar seviyordum ki bak bu kosullarda bile kiramadim derken ne derece samimiyiz? Bugun hic diye dusunuyorum...
AVEA BlackBerry® Servisi ile gönderildi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder