Zaman...

Zaman... Hafta içi haftasonunu, haftasonu haftaiçini bekleyerek, hep bir koşturmaca halinde ve hep bir şeylere özlemle geçiyor.

İnsan asla huzuru bulamayıp, huzurun peşinde savrulup duruyor.
Huzuru bulduğunda da sıkılıp kendi huzurunu kaçıracak hareketlerde bulunuyor. Zira için için biliyor ki mutluluk huzurda değil, mutluluk umutta. Huzurunu kaçıran düşüncelerin kaybolacağı, herşeyin daha iyi olacağı umudunda...

Ama bazen...
İnsan hayatının kurak bir periyoduna giriveriyor. Ne bir ses ne bir nefes. Ne bir huzur var hayatta ne de huzursuzluğun dineceği, herşeyin iyi olacağı ümidi. Ne bir gelişme var ne de bir değişim. Hayat rutin akıp geçiyor. O rutini kıracak hiç bir şey yok. Senin de artık çabalamaya mecalin yok, hem kaderine küfredip hem de kaderini değiştirmeye çalışmıyorsun. Yaşıyorsun işte, sadece yaşıyorsun...