çok alakasız bir insana bugün son andan bahsettim, biten ilişkimin son anlarından...
çok da zaman olmadı kesin nokta konulalı sonsuza kadar veda edileli... Belki de bu yüzden çok ağladım o kadar engel olmaya çalıştığım halde... Anlatırken bir yandan her an gözümün önünde canlandı, hele beni arkasından ağlarken bırakıp gidişi...
Sanılmasın ki vicdansızın birine tutuldum ben, beni en mağdur anımda bırakıp gitti... Öyle olmadı yanımda olmaya çalıştı, boşuna teselli etmek istedi ama imkanı var mi? Sevdiği insan giderken birini teselli etmenin imkanı var mi? O çok sevdiği siz bile olsanız imkansız bu... Zoraki bir iki tebessüm harici birsey koparamadı o da gözyaşlarımın arasından... Sonunda ben dedim bekleme git, bundan sonra da sen olmayacaksın yanımda sonuçta, ben toparlanır giderim... Defalarca arkasına baktı erkeğim yürürken, ama ben hangisinin sonuncu olduğunu anladım... Birini tanımak, hem de onun sandığından ve tanımanızı istediğinden daha iyi tanımak böyle bir şey iste... Sonuçları hep biliyor ama yanılmış olmayı umuyorsunuz...
En açı ben biliyordum, ben bunu tahmin etmiştim deyiş bu olsa gerek... Hiç zevk vermiyor haklilik...
bugün hiç alakası olmayan birine anlattım onu, son anlarımızı...
Nasıl yazık oldu diye diye hıçkıra hıçkıra ağladım karşısında, ama mutlu olacağım içimden gelmese de güleceğim diye söz verdiğim için ona toparlamaya çalıştım kendimi, bütün gün zoraki gülümsedim...
Riyakarlığımın doruk noktasına beni çıkaran ona verdiğim sözdür, ama aşk uğruna neyi göze almadım ki... Bu bedel ödeyebileceklerimin yanında ne ki???
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder